[PSE-Mission]1048. Underground [Serene]

posted on 02 Jun 2013 22:27 by ngiiz13 in commu
 
 
 

 
 
 
 
Serene Renaz
 
Sector : Raguel [MS]
 
 
 
 
 
 
MISSION : 1048 Underground
 
by Cupid
 
 

' ทำไมต้องมีภารกิจที่โลกมนุษย์ในช่วงนี้ด้วยนะ ' หญิงสาวร่างสูงโปร่งผมสีน้ำตาลยาวถึงกลางหลังบ่นกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะยืดแขนขึ้นคลายความเมื่อยล้าหลังจากที่ต้องจมอยู่กับกองเอกสารข้อมูลของดวงวิญญาณในส่วนที่ตนเองต้องรับผิดชอบมาหลายวัน ทั้งๆที่งานเก่าเพิ่งจะทำเสร็จไปยังไม่ได้ทันได้พักก็ได้รับมอบหมายภารกิจใหม่ เพราะคิวปิดได้ข้อมูลเรื่องไข่ของบาซิลิสก์ที่อยู่ในโลกมนุษย์ เทวทูตส่วนใหญ่จึงได้รับหน้าที่ให้ไปนำไข่นั้นกลับมา ถึงจะยังเพลียอยู่และอยากจะปัดความรับผิดชอบนี้ออกไปก่อน แต่ในเมื่อได้ชื่อว่าเป็นภารกิจเธอเลยต้องจำยอมรับหน้าที่นี้(ถึงแม้จะมีท่าทางอิดออดบ้างก็ตาม)
 
ญิงสาวลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานก่อนจะลูบหน้าลูบตาตัวเองเบา ๆ เรียกสติ "ถ้าไข่นั้นฟักในโลกมนุษย์คงจะสนุกพิลึก" เสียงหัวเราะเบา ๆ กลั้วคำพูดดังออกมา ใช่ มันคงเป็นเรื่องที่น่าสนุกแบบประหลาด สำหรับยุคสมัยที่มนุษย์ส่วนใหญ่หมดศรัทธาในเรื่องเวทมนต์ สัตว์วิเศษ หรือแม้แต่โลกหลังความตาย ถ้ามีใครได้เห็นสัตว์ที่คิดว่ามีอยู่แค่ในตำนานนิทานปรัมปราที่ไว้เพื่อเล่าใ้ห้เด็กฟังก่อนนอนคงจะทำหน้ากันไม่ถูก เพียงแค่ได้คิดภาพตามก็ทำให้ขำไม่น้อย 
สำหรับเธอ สมัยที่ยังเป็นมนุษย์นั้นก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองนั้นเชื่อเรื่องพวกนี้มากน้อยแค่ไหน แต่เมื่อได้มาเป็นเทวทูตทำงานรับใช้พระประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้าเจ้าอยู่ที่เอลิเชี่ยนก็ทำให้ได้เห็นสิ่งที่คิดว่าตอนเป็นมนุษย์นั้นไม่เคยได้เห็นมาก่อนตั้งมากมายหลายอย่าง
 
หลังจากที่จัดการกับกองเอกสารทั้งหมดให้เข้าที่เข้าทางและสั่งงานให้กับเทวทูตระดับกลางในหน่วยของตนนำงานไปส่งให้กับท่านรากูเอลเสร็จเธอจึงบินไปยังทะเลสาปที่เชื่อมต่อกับโลกมนุษย์ในเขตอุทยาน ใช้เวลาเพียงไม่นานเธอก็มาอยู่ที่ประเทศอิตาลี -โลกมนุษย์- ในร่างจำแลง การอยู่ในร่างของเด็กสาววัย12ปี หน้าตาไม่มีพิษภัยทำให้บางครั้งสะดวกในการทำภารกิจบนโลกมนุษย์มาก นั่นเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เธอติดใจร่างจำแลงนี้มากที่สุดหลังจากระยะเปวลา 700กว่าปีที่ผ่านมาได้เปลี่ยนไปหลายต่อหลายร่างแล้ว
 
เด็กสาวถักผมเปียสองข้างยาวในชุดลำลองแบบสบาย ๆ เดินรวมไปกับฝูงชนราวกับเป็นคนท้องถิ่นแถวนี้มุ่งหน้าตรงไปยังสถานีรถไฟที่ใกล้ที่สุด สถานี Milano ร่างเล็กเดินไปหยุดเหนือป้ายบอกเส้นทางสายรถไฟก่อนจะไล่สายตาตามไปยังสถานีต่าง ๆ จนเจอเป้าหมายที่ต้องไป แตาพอจะไปซื้อตั๋วรถไฟก็ต้องถอดใจเพราะจำนวนคนที่ต่อคิวอยู่มากมายจนเห็นแล้วเหนื่อยกับการต้องไปต่อแถวเหลือเกิน เธอจึงใช้ทริคเล็กน้อยที่ทำให้มีตั๋วสำหรับการเดินทางมาอยู่ในมือโดยไม่ต้องไปเสียเวลาในการรอซื้อตั๋สเหมือนเช่นคนอื่นๆ
 
ถ้าถามว่าทำไมเธอไม่ได้เดินทางด้วยวิธิแบบที่เทวทูตคนอื่นชอบใช้กัน 'การหายตัว' ก็ในเมื่อนาน ๆ จะมีโอกาสออกมาทำงานนอกสถานที่ซักทีเธอเลยถือโอกาสมาใช้ชีวิตแบบมนุษย์ธรรมดาเพื่อดูว่าทุกวันนี้โลกก้าวหน้าไปถึงไหนแล้ว
 
เมื่อถึงเวลาที่รถไฟใกล้จะออกเด็กสาวจึงรีบวิ่งขึ้นไปหาที่นั่งที่ค่อนข้่างเป็นส่วนตัวคนไม่พลุกพล่าน เพียงรถไฟออกขบวนไปได้ไม่นานความเหนื่อยล้าก็ทำให้ร่างเล็กผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว ถึงรถไฟจะใช้เวลาเพียงไม่นานไปสถานีเวนิซ จุดมุ่งหมาย แต่เพราะความอ่อนเพลียที่ร่างกายสะสมมาหลายวันทำให้เธอหลับยาวไปจนถึงเกือบปลายสถานี สิ่งที่ปลุกเธอเสียงดังโป๊กทีี่เกิดจากหัวของตัวเองโขกกับกระจกหน้าต่างรถไฟ นั่นล่ะเธอถึงเพิ่งรู้ตัวเลยรีบวิ่งลงจากรถเมื่อจอดในสถานีที่กำลังจะถึง แต่เมื่อมองป้ายชื่อสถานีและเสียงประกาศที่ทำให้รู้ว่า.....เธอลงผิดป้ายซะแล้ว ทำให้ใบหน้าเล็กฉายแววสับสนไปนิด 
 
"ลงผิดสถานี บ้าจริง ซีรีนเธอเคยนั่งรถไฟของมนุษย์มาตั้งกี่ครั้งแล้ว ทำไมถึงได้ทำเรื่องผิดพลาดที่น่าขันแบบนี้นะ" มือเล็กลูบหน้าตัวเองเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินไปซื้อตัวใหม่เผื่อไปสถานีเวนิซ ระหว่างเดินเธอก็ล้วงหยิบกระเป๋าสตางค์ที่อยู่ในกระเป๋ากระโปรงไปด้วย แต่......
 
"มันหายไปไหนน!!" เสียงเล็กร้องดังขึ้น ปลายเสียงแหลมไปเล็กน้อยเพราะความตกใจ "ตอนขึ้นรถไฟก็ยังอยู่นี่นา" สองมือตบไปตามช่องกระเป๋าและช่องลับต่างๆในชุดของตัวเองเผื่อว่าจะเจอกระเป็าสตางค์ที่หายไป แต่ก็ไม่มี
 
"นอกจากลงผิดสถานี แล้วกระเป๋าสตางค์ยังหายอีก" เด็กหญิงนั่งลงกับพื้นมีสองมือปิดหน้าไว้ไหล่คู้ลงเล็กน้อยราวกับร้องไห้ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาเกิดความสนใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาถามนอกจากชายสูงอายุคนหนึ่งที่เดินเข้ามาแตะบ่าเธอและถามว่ามีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า
 
เด็กสาวเงยหน้าจากฝ่ามือขึ้นมามองดวยแววตาที่รื้นไปด้วยน้ำตา(ที่บีบออกมา)พร้อมกับใบหน้าแสนเศร้า(ที่เสแสร้ง)
 
  "หนูต้องกลับบ้านที่เวนิซภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ แต่กระเป๋าเงินหนูหายค่ะ" น้ำตาจากดวงตากลมคู่โตค่อยๆไหลออกมาบนแก้มนวล "ถ้าหนูกลับบ้านไม่ทันคงโดนคุณพ่อกับคุณแม่ดุแน่ๆ" แอคติ้งที่ผ่านการฝึกฝนมานานหลายร้อยปีมักจะใช้ได้ผลเสมอ ชายคนนัั้นมีท่าทีสงสารเด็กหญิงเป็นอย่างมาก
 
"ไม่ต้องร้องนะสาวน้อย เดี๋ยวผมจะออกเงินค่าตั๋วรถไฟให้เอง" ฝ่ามือหนาลูบลงบนผมสีน้ำตาลนุ่มสวยเบามือแต่ร่างเล็กเอนตัวหลบออกมานิดหน่อยไม่ให้ดูเหมือนไม่เต็มใจกับการกระทำนั้นซักเท่าไหร่
 
"จริงๆเหรอคะ" เด็กสาวดีดตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะเกาะท่อนแขนของชายแปลกหน้าแล้วเขย่าเบาๆด้วยท่าทางดีใจ "ฟืดด คุณลุงใจดีจังค่ะ ถ้าหนูกลับถึงบ้านแล้วหนูจะรีบส่งเงินไปคืนคุณลุงนะคะ" เสียงสูดน้ำมูกเบาๆ (ตามการแสดงที่เคบเรียนมา) ดังเบาๆให้ดูน่าสงสาร เพียงไม่นานเธอก็ได้ตั๋วรถไฟมาฟรี ๆ โดยที่ชายคนนั้นไม่ได้จริงจังกับเรื่องที่เธอบอกว่าจะต้องคืนเงินให้ได้ซักเท่าไหร่ หลังจากที่บอกลากันเล็กน้อยเธอก็รีบวิ่งไปขึ้นรถไฟเพื่อจะไปทำภารกิจใ้ห้เสร็จหลังจากที่เสียเวลามามากพอแล้ว ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ถึงสถานีที่ควรจะมาถึงซะตั้งนานแล้ว
 
สถานีเวนิซในช่วงเวลาแบบนี้ คนไม่ค่อยพลุกพล่านซะเท่าไหร่แต่การที่จะหาไข่(ที่รูปร่างหน้าตาไม่ค่อยปกติในโลกซักเท่าไหร่)ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก เธอเดินวนไปรอบสถานี สำรวจทั้งตรงชานชาลาขาเข้าและออกเพื่อหาไข่บาซิลิสก์ใบนั้น แต่มองหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอซะที จนกระทั่ง
 
"หวา........" อะไรบางอย่างพุ่งมาชนขาเธอในระหว่างที่กำลังจะก้าวเดินทำให้เสียการทรงตัวหงายหลังล้มก้นกระแทกพื้น "นี่ไม่ใช่สนามฟุตบอ..." ขณะที่ปากกำลังจะเอ็ดว่าเหล่าเด็กทะโมนที่วิ่งกรูกันเข้ามาสายตาเธอก็เห็นลูกกลมๆ จริงๆก็เป็นวงรีสิ ที่เข้ามาชนขาเธอ มันคือสิ่งที่เธอตามหา 'เด็กพวกนี้เอาไข่บาซิลิสก์มาเตะเล่นกัน!!!' หญิงสาวในร่างเด็กสาวแทบจะร้องกรี้ดออกมาแต่ตะครุบปากตัวเองไว้ทัน
 
"พี่สาว เจ็บมากมั้ยฮะ"

"ผมขอโทษนะฮะ"
"ผมขอลูกบอลคืนนะครับ"
 
เสียงเหล่าเด็กกลุ่มนั้นแย่งกันพูดจนฟังแทบไม่ทัน แต่ที่จับใจความได้คือจะเอาเจ้าไข่บาซิลิสก์คืน เรื่องอะไรที่จะปล่อยให้เป้าหมายในภารกิจหายไปกันล่ะ! เด็กสาวรีบลุกขึ้น...อุ้มไข่บาซิลิสก์ขึ้นจากพื้น...ก่อนจะ.......
 
วิ่งหนีสุดฝีเท้าเพราะกลัวว่าเด็กพวกนั้นจะตามมาเอาไข่บาซิลิสก์ที่เข้าใจว่าเป็นลูกบอล(ชั่วคราว)ไปเตะเล่นกันอีก
 
เมื่อเห็นว่าปลอดภัย(จากเด็กไม่มีเซ้นส์พวกนั้น) และสำรวจว่าไข่บาซิลิสก์ปลอดภัยดี ไม่ได้บอบช้ำจากการถูกเตะมากนั้น ถึงจะมีรอยเปื้อนนิดหน่อยแต่ก็โชคดีที่ไม่ได้มีรอยร้าวตรงไหน เด็กสาวถอนหายใจฟู่ก่อนจะหายตัวกลับมายังเอลิเชี่ยน เมื่อกลับมายังร่างเดิมถึงเห็นว่าเครื่องแบบตัวเองยับไม่น้อยหลังจากที่ต้องแสดงท่าทางลงไปนั่งร้องไห้ให้คนสงสาร ไหนจะล้มเพราะโดนไข่ขัดขา แล้วยังต้องอุ้มไข่บาซิลิสก์วิ่งหนีราวกับเป็นขโมยอีก 
 
"หลังจากเอาเจ้าไปส่งคืนแล้วคงต้องพักผ่อนกันยาวเลยนะ" หญิงสาวเอานิ้วชี้เคาะเปลือกไข่เบาๆแล้วหัวเราะก่อนจะนำสิ่งของตามภารกิจไปส่งคืน
 
 
Mission : Complete
 
ผงตามประสงค์ : ไม่ถูกใช้ (ใช้แอคติ้งตัวเองล้วนๆ)
 

...........................................................................................................................................................
 
 
 
ผปค.โซน
 
นี่ชุ้นพิมพ์อะไรไปบ้างน่ะ/เบลอ  กว่าจะเข้าเนื้อเรื่อง"สำคัญ"ได้ เวิ่นเว้อไปล้านแปด ถ้าใครอ่านจบมาถึงตรงนี้เราขอปรบมือให้เลยค่ะ/ซับน้ำตา

Comment

Comment:

Tweet

ตาชั้นลายกับตัวหนังสือ ชั้นอ่านไม่หมด O<-<
โถซีรีน ลงผิดสถานี

#2 By ♦Mïvvý♦ on 2013-06-03 22:51

ขยันไปไหมหนึ่ง แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

#1 By migu on 2013-06-03 00:04